Δευτέρα, Μαρτίου 21, 2016

Οι λέξεις και τα πράγματα.Ο πόνος.


Ο πόνος μάτια μου, είναι το μεγάφωνο του Θεού, σ' έναν κόσμο κουφό.

Τρίτη, Μαρτίου 15, 2016

Φάγαμε και σήμερα....

Σαρακοστή.Τσίπουρο απ' το χωριό.Πανωλεθρία θαλασσινών,σαλάτες Μακεδονία,νηστίσιμη φέτα (χωρίς γάλα), νηστίσιμα - πάντα- λουκάνικα (τόφου), εναλλακτικοί κεφτέδες λαχανικών (ε....νηστίσιμοι ασφαλώς!), νηστίσιμα -τύπου- σουβλάκια (σόγιας) , λαγάνες με και χωρίς , φασόλια κλαστερά και δημοτικά γλέντια με διανομή χαλβά και ρετσίνας σε πλαστικό ποτηράκι (οιονεί νηστίσιμο η αλήθεια είναι..).Ηταν και μια συγνώμη στο τέλος αλλά μάλλον κάπου θα παράπεσε.
Ε, με τόσα νηστίσιμα...

Κυριακή, Μαρτίου 13, 2016

Η δικιά μας μαντλέν..

Γεύσεις , μυρωδιές από καμένο βούτυρο (καλό) , η μάννα σιδερώνει στο μεγάλο τραπέζι της κουζίνας, τα φώτα χαμηλωμένα, σιγοτραγουδάει τα παλιακά που της αρέσουν,περιμένει το μπαμπα που πάλι (Δευτέρα για..) άργησε και θα' ρθει κρατώντας για εξιλέωση όχι βέβαια τριαντάφυλλα αλλά μια σακουλάρα φρεσκοσφαγμένο κρέας , κόκκινο κι αυτό και μυρωδάτο, όπως μπορεί ο καθένας. τελικάhttp://www.madameginger.com/%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CF%82/syntages-mageirikis/kyrios-piata/%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1/
...   

Τετάρτη, Μαρτίου 02, 2016

Παρ' ολίγον τσιμπούκι..

Άκου τώρα, άμα το 'χει το κάρμα σου...Μπαίνει που λες πρωϊνιάτικα , ξανθιά , ντερέκι, κάργα χαμογελαστή νεαρά συνάδελφος στο γραφείο και μου λέει φουριόζα, κρατώντας χαρτί και στυλό στα χέρια :"Λοιπόν! Αύριο στις δυόμιση λέμε εδώ με τα κορίτσια να κανονίσουμε για ένα ΤΣΙΜΠΟΥΚΑΚΙ!  Τι λέτε??..."
 Η αλήθεια , ανατρίχιασα..."τσιμπουκάκι"??....έτσι ξερά??? ...και με ώρα προσέλευσης????... και ξανθιά????? Πω ρε πούστη έχει ξεφύγει πραγματικά η νέα γενιά , άρχισα να σκέφτομαι στο πίσω μέρος,  ενώ - φυσικά- πρόλαβα να ψελλίσω ένα τρομαγμένο αλλά αποφασιστικό "Μέσα είμαι!!!".....
Σχετικά γρήγορα (όλα τα ωραία κρατάνε λίγο....) η κοπελιά κατάλαβε , διόρθωσε "ε....τσιμπουΣάκι έτσι???" (χαμόγελο "τα σκάτωσες τώρα!") και την έκανε αφού με καταχώρησε στη λίστα της...
Ρε πούστη , στο παρατσάκ ....! σκέφτηκα μάλλον θλιμμένα. Πάμε γι' άλλα.....

Κυριακή, Δεκεμβρίου 20, 2015


ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΟ



-"..Μπορείς να πεις: - Αυτή τη φορά, με νίκησες.Αλλά..μη σε νοιάζει.Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. θα τα ξαναπούμε !...
Μπορείς να πεις: Νίκησες λοιπόν.Πικράθηκα βέβαια που με νίκησες αλλά σε συγχωρώ.Ο Θεός είναι μεγάλος !...
Κοντεύοντας στη στροφή του δρόμου , μακάρι να μπορείς να πεις: Με νίκησες !Μπράβο ! Πού θα πάμε να το γιορτάσουμε ?..." ( " Χορεύοντας το Θεό"  , χειρόγραφο παλίμψηστο 12 σελίδων,του "μαύρου" σούφι Υehud-el-Ismak'i. Κάθε μία απο τις 12 σελίδες, είναι ένας άλλος χορός και όλοι μαζί οι χοροί , ένας δρόμος.Ανάλογα με τη σειρά που το διαβάζει κανείς, ένας άλλος δρόμος κάθε φορά έλεγε ο Υehud-el ismak'i .Eτσι, οι δρόμοι προφανώς γίνονται άπειροι..)

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 02, 2015

Ούτε καν.



Ζευγάρι έμβιων όντων. Μαλλον θηλαστικά.
Χρόνια μαζί, μεγαλώνουν μεγαλώνοντας.
Αγαπιούνται.
Κατά πάσαν πιθανότητα.
Διαθέτουν τις κατάλληλες τρύπες και προεξοχές γι'αυτό
.Ωστόσο,εκείνο με τις τρύπες ανησυχεί,αορίστως.
Κάθε χρόνο , τέτοια εποχή....Κάτι γινόταν κάθε χρόνο, τέτοια εποχή,κάτι.
Οι βροχές επίσης.Ακόμα,τίποτα.
Είχε μάθει να στέκεται πίσω από κείνα τα διάφανα που κάποιες φορές ήταν πολύ δροσερά, άλλοτε απλώς δροσερά και να κοιτάει έξω.Τις βροχές.
Φέτος,τίποτα.
Ούτε η νύχτα,ούτε καν.
Εγιναν βέβαια δοκιμές,πάλι και πάλι.Τα δέρματά τους τρίβονταν μεταξύ τους, κάποια υγρά ενίοτε ανταλλάσονταν κι ύστερα τσαφ!
Παρένθεση, αορίστως.
Μπορεί γι'αυτό.Γι' αυτό που έχει μείνει εκεί από τις περσινές βροχές,εκεί.
Ασάλευτο.Και δροσερό.Απλώς δροσερό.
Ελεγε μέσα του.
Απλώς δροσερό , ούτε καν.

Κυριακή, Νοεμβρίου 09, 2014

Προσκυνήματα..


Τι θυμήθηκα τώρα..Χειμώνας, εγώ , ο χοντρός , καμμιά σαρανταριά χρονών σκάρτα να'χαμε τότε και οι δυό μαζί,Σαββάτο, κάπου (πάλι ) έχουμε γίνει κορκόδειλοι σε μιά ατέλειωτη λούπα ρετσίνα-σουρωτή και τούμπαλιν, ο χοντρός κάποια στιγμή έχει έμπνευση : μασ'τα να φύγουμε ρε,πάμε Βαρδάρι.-Βαρδάρι , που ρε μαλάκα? Παντρεμενάδικα , έχω άκρη....Καμμιά φορά , φτάσαμε.Λίγο πιάστηκε η ψυχή μου ανεβαίνοντας μιά ημισκότεινη μάλλον κατουρημένη σκάλα ( βρόμούσε..) , πίσω απ' το τσοντάδικο αλλά όταν έβαζε κάτι ο χοντρός στο τεράστιο κεφάλι του , ΄ήταν σχεδόν απίθανο να του το βγάλεις...Σκάμε στην είσοδο,πρώτος όροφος λέμε,σφαίρα ο μαιτρ , παρακαλώ οι κύριοι , περάστε.Το μαγαζί απο μια γρήγορη ψόφιο , δυό μεσόκοπες μπροστά,σε καλό τραπέζι να φαίνονται, τρία-τέσσερα γκαρσόνια της πυρκαγιάς με άσπρα( κάποτε) σακάκια μαζεμένα όλα μαζί στα σκιερά και χαχανίζανε και τέρμα η ένταση από κάτι ηχεία-σκυλιά "τζούμπα-τζούμπα, τα-ρα-ραμ ! " , κάτι τέτοιο.Οταν άκουσα το χοντρό να ψιθυρίζει στο - βρόμικο- αυτί του μαιτρ - τζόνυ και θα το ανοιξεις εδω, χαλάστηκα ( θα μέναμε ώρα λοιπον..).Τέλος πάντων, ήρθε ο τζόνυ , ανοίχτηκε μπροστά στα μούτρα μας κάτω απ' το θολωμένο πλην αυστηρό βλέμα του χοντρού που έγνεψε καταφατικά γιά το "καλώς έχει" , φύγανε και δυό ποτήρια στις μεσόκοπες με πρόσκληση να έρθουν στο τραπέζι μας και το τσαλακωμενο πενηντάρικο ξερωγω, στην τσέπη του γκαρσονιού κατά τα πρέποντα.Οι κυρίες χαμογέλασαν, σκουντήχτηκαν, , σήκωσαν τα ποτήρια,ήπιαν αλλά έμειναν στη θεση τους.- Θα ' ρθουν ρε , μας παίζουνε , μη σε νοιάζει ( δε μ' ένοιαζε). Κάποια στιγμη , ένα σούσουρο στην πόρτα, μπαίνει ένας Γαρδέλης με μπούκλες , Κύριε ελέησον , μαύρο πουκάμισο,μαύρο παντελόνι , άσπρη στενή γραβάτα, μπότα φιδοδερμα με τετράγωνη μύτη και γύρω του πεντέξι παρόμοιοι να μυρίζονται τον αέρα σα σέτερ στη φέρμα , πανικός.Ο μαιτρ , τα γκαρσόνια, κωλοπιλάλα , υποκλίσεις, στο φτερό τραπέζι από μέσα , απ' τα καλά, στη μιά άκρη της πίστας, απέναντι απ' την είσοδο και δυό απ' τους παρατρεχάμενους όρθιοι κι ακινητοι πίσω απ' το Γαρδέλη , ούτε τσολιάδες λέμε.Θα πήγε δυόμιση, τριες ξερω γω, δεν εβλεπα μπροστά μου , ο χοντρός επαναλάμβανε σταθερα ότι θα' ρθουνε κι ότι ακόμη μας κάνουν παιχνίδι αλλά είχε πιά θολώσει κι αυτός για τα καλά, αφού όταν κοίταξα τελευταία φορά προς το μέρος τους, οι κυρίες είχαν εξαφανιστεί..Ξαφνικά , εκεί που είχαμε ήδη συνηθίσει τα ουρλιαχτά απ' τα ηχεία, πέφτει μια σιωπή στο μαγαζί , νέκρα λέμε. Δευτερόλεπτα.Ο Γαρδέλης κοιτάει ίσια μπροστά , στο κενό- αρχίζω να ανησυχώ στ' αλήθεια, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια σκεφτόμουνα..Και τότε σκάει από κείνα τα φοβερά ηχεία ( τέτοιες φανταζομουνα τις σάλπιγγες της Αποκάλυψης) η φωνή της μάμα-Ρίτα να λέει το "Ιστορία μου, αμαρτία μου" και δεν το πίστευες αλλά ήταν ακόμα πιό δυνατά απο πριν.Και βλέπω ρε φίλε το Γαρδέλη , να σεγοντάρει ένα δυό στιχάκια και μπαπ ! να κουτουλάει το κεφάλι στο τραπέζι και να πιάνει κάτι κλάματα....λυγμούς ρε φίλε σου λέω, δεν είχα δει ανθρωπο ν κλαίει έτσι και βάλε με το νου σου ποιός, πού , πότε...απίστευτο.Τέλος πάντων, είχα μείνει με τα σαγόνια κρεμασμένα, όταν σε μιά στιγμή...τι να δω ρε φιλε, το λέω κι ανατριχιάζω μιλάμε.Ο Γαρδέλης να σπαράζει και να βαράει το κεφάλι στο τραπέζι όταν ο ένας απ' τους παρακεντέδες από πίσω, κάνει τη μαγική κίνηση. Βγάζει ΠΟΛΥ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ , μαντηλάκι, φυσικά λευκό, φυσικά υφασμάτινο και το περνάει στη χούφτα του Γαρδέλη που συνέχιζε απτόητος το κλάμα ! Ρε συ....ΜΑΝΤΗΛΑΚΙ ! Τότε, εκεί , σ' εκείνον ! Δεν άντεξα άλλο , σ' ορκίζομαι.Αρπαξα όπως - όπως τον ήδη τελειωμενο χοντρό και κουτρουβαλιαστήκαμε στην κατουρημέν

η σκάλα όπως μπορούσαμε.Πραγματικά, ακόμη και σήμερα το πιστεύω. Αν δεν είχαμε φύγει έτσι όπως φύγαμε , δε θα τη βγάζαμε καθαρη εκείνο το βράδυ. Τα όρια της σοβαρότητας και της αρμόζουσας συμπεριφοράς σ' εκείνο το κωλάδικο, τα είχα αγγίξει αρκετές φορές μέσα στη νύχτα.Απλά , εκείνο το μαντηλάκι, με τέλειωσε.Θα γελούσα ασταμάτητα σα μαλάκας μπροστά στον βαλαντωμένο Γαρδέλη και -φυσικά- κάποιος απ΄τους δυό τσολιάδες, ίσως ο άλλος, όχι αυτός με το μαντηλάκι , θα με σκότωνε.Ετσι απλά.
GreekBloggers.com Blogz | Search Engine & Best Posts! Thessaloniki Blogs