Mal di luna

Nα προσέχεις, ε?

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Mon, 22 Dec 2008 11:47:00 +0000

Kι όμως …
Η σιωπή έλεγες , δεν είναι πάντα χρυσός.
Μερικές φορές , είναι απλώς κίτρινη.
Να , τώρα που ήρθε κι έκατσε απαλά , πάνω στα κεφάλια μας ,
σαν άγιο πνεύμα .
Κι εμείς , μάθαμε ξαφνικά να μιλάμε τόσες γλώσσες ,
που δεν μπορούμε πιά να πούμε «χιόνι»
και να κρυώνουμε στη δικιά μας ,
που δεν ξέρουμε ούτε «μη φύγεις» να ψιθυρίσουμε
σε κείνο το παλιομοδίτικο μαύρο παλτό που απομακρύνεται .
Μόνο οι κραυγές μείνανε πιά γιά να συνεννοούμαστε,
(άντε τώρα να της πετάξεις στα μούτρα
ένα κραυγαλέο «σε θέλω» , αγνοώντας
το τρίξιμο, από δεκάδες ξεχαρβαλωμένα παραθυρόφυλλα
που μισανοίγουνε ξελιγωμένα ..)
και στους δρόμους , κάτι άχρηστα «λοιπόν..» ,
κάτι « χαθήκαμε….» , να επαιτούν
περισσευούμενα από παλιές κουβέντες ,
τότε που δεν είχε φτάσει ακόμα η ευλογία Κυρίου ,
και μαζευόμασταν στο καφενείο , έτσι ,
κάθε απόγευμα
να πούμε τάχα τα δικά μας ,
τότε μωρέ,
τότε που ζούσαμε.

Οτι πολύ σε ηγάπησε...

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Sun, 31 Aug 2008 09:42:00 +0000

Εγώ και η Μ.
Το γραφείο του γιατρού,πεντακάθαρο,υποφωτισμένο,τρομακτικό,όπως πρέπει να είναι ένα "σοβαρό" ιατρείο αναπληρωτού καθηγητή.
Απέναντι,οι ακτινογραφίες της Μ , κρεμασμένες στο λευκό πίνακα.
Ακόμα και στις ακτίνες ,το στήθος της δείχνει υπέροχο ,σκέφτομαι ,σχεδόν ερεθισμένος - μα τι κάνεις εκεί ηλίθιε,συγκεντρώσου αμέσως ,δεν είναι ούτε η ώρα ,ούτε βέβαια και το καλύτερο μέρος γιά να ονειρεύεσαι τις βυζάρες της Μ. , να'το πάλι μόλις είπα "βυζάρες" άρχισε να μου σηκώνεται , τι μαλάκας Θεούλη μου, οριστικά πλέον με βλέπω στην κόλαση , σ'ενα τεράστιο καζάνι να σιγοβράζω ..
ενώ απέναντι , στον παράδεισο όσων κατάφερναν σ' όλη τους τη ζωή να καυλώνουν μόνον στα ενδεδειγμένα μέρη , η Μ. , να με κοιτάει λυπημένη , με δυό τεράστιες τριχωτές χερούκλες να την πασπατεύουν αχόρταγα , παντού..
Λυπημένη δηλαδή θέλω να πιστεύω - γιατί αν φανταστώ ότι ερεθίζεται με τα χάδια
αυτηνής της αρκούδας πίσω της θα...

Ξερόβηχας ( ο γιατρός ) . ..
-Λοιπόν....κυρία Μ. , φαίνεται πως έχουμε πρόβλημα .
Εμένα με αγνοεί , ψιλοστράβωσε στην αρχή που ενώ ξεκίνησε όλο χαμόγελα την ανάκριση , μιλώντας βέβαια πάντα στη Μ. :
- O σύζυγος ? ( γιά μένα )
- Λείπει γιά δουλειές ! Πετάχτηκα εγώ μάλλον πιό απότομα από αυτό που θα δικιολογούσε η θέση μου ως " φίλου που συμπαρίσταται " , ενώ εγώ αισθανόμουν
πάντοτε "αντ' αυτού" , μέχρι και τις παντόφλες του φόραγα όταν έλειπε σε ταξίδια , πήγαινα στο περίπτερο γιά τσιγάρα, έφερνα εφημερίδες τις Κυριακές , κατουρούσα ορίζοντας την περιοχή μου....
Τα μάτια του γιατρού στένεψαν καθώς με κοίταξε απ'ευθείας γιά μία και μόνη φορά σ'όλη τη διάρκεια της επίσκεψης.
Εκτοτε απευθυνόταν πλέον μόνο στη Μ. , ακόμα και γιά τις φράσεις που χρειαζόντουσαν οπωσδήποτε πληθυντικό (..- Ξέρετε , αυτές οι ιστορίες τραβάνε μακριά και συνήθως κοστίζουν..δεν ξέρω βέβαια τα οικονομικά σας...κλπ,κλπ...)
Καμμένος , σκέφτηκα χαρίζοντάς του ένα κακό χαμόγελο γιά να δείξω ότι κατάλαβα.

- Κι εσείς "αντ' αυτού " γιατρέ μου ? ήθελα τόσο να ρωτήσω και πιθανόν θα το έκανα
τέτοιος μαλάκας που είμαι αν δεν είχε σταματήσει η αναπνοή μου σα να με βάρεσε νταλίκα στο στήθος , από κείνες τις βουλγάρικες , τις ανασφάλιστες , που διασχίζουν τη νύχτα, συγκεντρώσου ανόητε , χεσ' τις νταλίκες τώρα , "πρόβλημα" , είπε " πρόβλημα "
ο ποντικομούρης , ο αγάμητος , ακούστηκε πεντακάθαρα μέσα στη χεσμένη σιωπή και των δυό μας , τη δική μου και τη δική του αφού η Μ. περιεργαζόταν ακόμα
με "επαγγελματικό " ενδιαφέρον τις ακτίνες , ως φωτογράφος βλέπεις πίστευε πως είχε κι
ένα λόγο παραπάνω .

"Πρόβλημα" .
Και τώρα ?

(συνεχίζεται ? )

Ειδήσεις "από κάτω" vol.1

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Wed, 27 Aug 2008 16:57:00 +0000

Ειδήσεις γιά βιαστικούς. Ειδήσεις "από κάτω" , ξέρετε εσείς.

" Αγριο έγκλημα σήμερα το μεσημέρι στην οδό Τσόντου , περιοχή Ξυλάδικα ,Θεσσαλονίκη. Τριανταπεντάχρονος συνελήφθει μέσα στο διαμέρισμα όπου διέμενε με την κατά δεκαπέντε χρόνια νεώτερη φίλη του , ενώ επιχειρούσε να συνουσιαστεί μαζί της "παρά φύσιν" , σε τεχνητή οπή που είχε ανοίξει στο στήθος της , με τη βοήθεια κρουστικού δραπανοκατσάβιδου, μάρκας Sollingen .
O τριανταπεντάχρονος στους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν , δήλωσε :
- Είχε πουτάνα καρδιά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η σύλληψη έγινε μετά από καταγγελία των περίοικων γιά
" παραβίαση του ωραρίου κοινής ησυχίας " , λόγω των ιδιαίτερα έντονων θορύβων που προκάλεσε η χρήση του εν λόγω δραπανοκατσάβιδου".

O Mπαγάσας..

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Thu, 21 Aug 2008 18:18:00 +0000

Σα χτες , έσκασε μύτη.
Θα είχε γεννέθλια , θα ήταν πενηνταενιά πιά.
Αφησα τη μέρα να περάσει,εν σιωπή
Ετσι θα έκανε κι εκείνος.Ισως.
Πίναμε κάτι ούζα μ' ένα φίλο " από τα τότε" ..
Αδειασαμε το πρώτο στο πάτωμα,εις μνήμιν.
Ετσι θα έκανε κι εκείνος.Ισως.

(Οι κωλόγεροι ζούνε κυρίως προς τα πίσω.
Φυσικά,αφού μπροστά τους δεν υπάρχει πιά παρά ο ανοιχτός λάκκος)

Κόντρα φάλτσο μάστορα..

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Sun, 17 Aug 2008 12:58:00 +0000

Στομωμένες οι λέξεις πιά ..
κατρακυλάνε σαν κεφαλάκια αρνίσια κάτω απ’το παλιό μασάτι του Αξά του σουβλατζή.
Είχε ένα μύλο με μανιβέλα .
Απ’τη μιά ο κιμάς , απ’την άλλη λουκάνικα - για τα πανηγύρια .
Eκεί έβγαινε ο Αξάς , μαζί μένα γυιό αγνώστων λοιπών στοιχείων ,
- χοντρός , με γυαλιά , είχε βγάλει το δημοτικό -ο πρώτος στο σόι που έμαθε γράμματα ! -
καμάρωνε ο Αξάς , καμάρωνε ο γυιός ,καμάρωνε και «το μαγαζί» , ένα καρότσι ελεεινό και πενταβρώμικο δηλαδή που του αλλάζανε σημαία όμως ,αναλόγως σε ποιανού συγκέντρωση ήτανε κάθε φορά..

Σ’αυτά ο Αξάς ήτανε κιμπάρης :
- το φαί και το γαμήσι δεν έχουνε πατρίδα !
έλεγε καθώς ανάσαινε βαθιά την τσίκνα πάνω απ’ τα " χοιροπήιτα " λουκάνικα , σπεσιαλιτέ του μαγαζιού..
Όχι δηλαδη για να γουστάρει –αφού τα πάστωνε στο ξύδι και τη ρίγανη για να κόβει λίγο η αποφορά – αλλά ένεκα το χρόνιο άσθμα που τον δυσκόλευε , τα βράδυα προπάντων ,
άμα έπεφτε να τόνε πάρει κομμάτι , πλάι στη Σύρμω - γυναίκα , νοσοκόμα και φιλαράκι του παλιό , απ’το στρατό μαζί κι αχώριστοι :
Σπάρτη , εκπαιδευόμενα μαγείρια – ο Αξάς ειχε δηλώσει ένα καρότσι με παστέλια που είχαν συναιτερικό με τον αδερφό του μακαρίτη του γέρου του κι οι στρατολόγοι πιάστηκαν από κει και τονε γράψανε μάγειρα - , ύστερα μαζί στην Καβύλη , το Θόδωρα όμως που ήτανε πιό μπάνικος από τότες , τον τσίμπησαν για τη λέσχη κι έμεινε ο Αξάς στη μονάδα να βολοδέρνει με τους γκοτζίλες και τα άλαδα δις εβδομαδιαίως ( ήτανε βλεπεις θρήσκος ο διοικητης ο Μπερεκέτης απ’τον Καρβασαρά και τους νήστευε κατά πως λέγανε "τα γράμματα "
....αφού είχε φάει βέβαια και το μισο σιτηρέσιο στο κουμάρι - κούκος μονός και πενηντάρι …).
E, βλεπόντουσαν τα βράδυα στα κλεφτά,υπερεσία δε μπαίνανε λόγω η ειδικότητα,
όλο και κουβάλαγε καμμιά νοστιμιά ο Θόδωρας απ’την κουζίνα της λέσχης ,
κάθουνταν στα σκαλιά πίσω απ’τα μαγειρεία κι έκαναν δυό τρία τσιγάρα , να πούνε τα δικά τους....
έφερνε κι από καμμιά φορά ο Αξάς ένα καπνό χύμα ,απ’τη σακκούλα και τότες αναλάβαινε εκείνος κι έστριβε κάτι μπουριά – να! με το συμπάθειο ,τον ατελείωτο πιά εκείνα τα ρημάδια ..
Ασε που μετά τον έπιανε και βήχας τον Αξά , τι βήχας δηλαδή , χτικιό να λες ..
που νόμιζες πως θα μείνει εκεί , όπως τρανταζότανε ολόκληρος και γύριζαν τα μάτια του
όσο να πάρει ανάσα κι ο κακομοίρης ο Θόδωρας να τον χτυπάει στην πλάτη κατατρομαγμένος :
- Χριστός Αξάκο μου Χριστός , αχ , μ’αυτά τα διαβόλια ,πόσες φορές τα είπαμε ,αφού σε βλάφτουνε μωρέ..τι τα κουβαλνάς , θα μας πιάσουν και καμμιά μέρα και τότε να δω τα χαίρια μας.…..

Σάματις άκουγε ο Αξάς έτσι γερμένος στην αγκαλιά του Θόδωρα ,
να τον μαλλώνει …κι αυτός μ’ ένα στραβό χαμόγελο , παλεύοντας να βρει καμμιά ανάσα της προκοπής , να ονειρεύεται τη μάννα του την κερά-Ρήνη , την Παναγιά τη Γρηγορούσα και τον Ανέστη το χωροφύλακα εναλλάξ , εκεί απάνω , στο μικρό Λογγάδι ,
με τρύπιο μπενεβρέκι μέσα στο ρέμα – μπούζι ! – κυνηγώντας μπακακάκια που ήσανε λουκούμι στο τηγάνι , έλεγε ο γέρος του καθώς κουτσόπινε απ’το πρωί , στη σκιά της μισοπεθαμένης κληματαριάς , έξω απ’ το σπίτι…

Καμμιά φορά , πάει καλλιά του κι αυτός , τον βρήκε ένα πρωί ,ότι άρχισε να χαράζει,
είχε βγει για κατούρημα στον καμπινέ της αυλής και τον βρήκε εκεί κάτω απ΄το κλήμα με το ποτήρι το τσίπουρο στη φούχτα , μέγγενη ,είδε κι έπαθε να του το πάρει αλλά και πώς να τονε βάλουνε έτσι , με το ποτήρι στην κάσα , θα τους γελούσε ο κόσμος μαθές....
Τράβηξε-ξανατράβηξε τάρπαξε στο τέλος μ’ ένα κρακ! , θα σπάσαν και κάνα δυό δάχτυλα με το τράβηγμα ,
- δε βαρυέσαι.. κει που πας τι να τα κάνεις εσύ..
μουρμούρησε ο Αξάς και τίναξε μονορούφι το τσίπουρο που είχε απομείνει στο ποτήρι
- Αιντε και καλήν αντάμωση ,
σφύριξε σιγανά μεσ’ απ’τα δόντια κα τού' κλεισε τα μάτια.
Ετρεξε ύστερα στον καμπινέ που κόντευε να σπάσει η φούσκα του όλη νύχτα κι
άμα ξαλάφρωσε μπήκε σκυφτά στο μαγειριό , εκεί κοιμόταν η μάννα του από χρόνια , απ’όταν άρχισε να ροχαλίζει σα τρένο και δεν άφηνε άνθρωπο να κλείσει μάτι κοντά της .
Τη σκούντησε μαλακά , μυστήριο πράμα αυτή η γυναίκα , με τόσο ροχαλητό που τρέμαν τα κονίσματα κι άμα την ακουμπούσες με το δάχτυλο , πετιότανε αλαφιασμένη ,στο δευτερόλεπτο :
- Σήκω μάννα , πάει πιά....
Τινάχτηκε πάνω η κερά-Ρήνη , με τα μάτια ορθάνοιχτα.
Κατάλαβε , πάει , πάει τον αγύριστο βέβαια γιατί που αλλού να πήγαινε μ’ ένα ποδάρι ,
όλη μέρα εκεί , στο καρότσι κάτω απ’την κληματαριά , το άλλο του το’φαγε ο ζάχαρος , δεν άκουγε και κανέναν ο σχωρεμένος ,θρακιώτικο κεφάλι , πείσμα και των γονέων που λέμε…

Σηκώθηκε εκείνη να ψήσει καφέ , στο μεταξύ ο Αξάς με τα χίλια ζόρια τραβολογώντας και σέρνοντας έβαλε μέσα το γέρο γιατί είχαν αρχίσει και μαζεύονταν οι μύγες , τον ξάπλωσε στην κρεββάτα και βγήκε στην αυλή να πιεί τον καφέ του .
Από τώρα κι ύστερα , θ’αναλάβαιναν οι γυναίκες γιά τα δέοντα .

(συνεχίζεται?)

Η σιωπη των αγνων vol.2

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Wed, 21 Nov 2007 19:00:00 +0000

Η σιωπη των αγνων..

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Wed, 21 Nov 2007 18:53:00 +0000

Αντίο,Γλαρέντσα.

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Sat, 17 Nov 2007 19:57:00 +0000

Καφε-εστιατόριον ο Μίλτος,πίσω απ' την Καμάρα .
Νοέμβρης περπατημένος , φλούδες μανταρίνι στη σόμπα , δυό γέροι στο τραπέζι πλάι στο τζαμωτό,γλυκύς βραστός και τίλιο, άφιλτρα κασετίνα Α'Α'Α'....
Ησυχία , τα γερόντια μόνο σκύβουν , τραβάνε καμμιά τζούρα απ'τα ροφήματα και πάλι ίσια μπροστά τους,αμίλητοι,τσαλακωμένοι.
Σκάρτο μεσημεράκι , σηκώνονται μαζί απ' τις καρέκλες , σα κουρντισμένοι.
- Πάμε σιγά-σιγά ε..τα' παμε και σήμερα..
- ...τελειώνουν ποτέ τα δικά μας ?

(Αμόρσα στα πλακάκια , ψιλόβροχο ) .
Cut.

Τσιγαρόβηχας..

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Mon, 12 Nov 2007 21:49:00 +0000

Στα τριάντα πιά. Αγάμητη, άγαμη..Ισκιος βαρύς στα μάτια των Καραντάνογλου , η Σοφούλα , το στερνοπούλι τους.
- Οι πουτάνες κι οι τρελλές...αμή .. τι θαρρείς έρμη..σφύριζε μέσ'απ' τα δόντια της η Τικτίκω, καθώς φοβέριζε τα κρεμμύδια στο μαγειριό.
Υστερα, αρχίσανε κάτι ψου-ψου με την κουνιάδα τους , κάτι μαλεμπιά , κάτι μπεζέδες αλλάξαν χέρια , μπήκε ο Λευτέρης γαμπρός στους Καραντάνογλου, δόξη και τιμή ( και κάτι μπαϊρια στην Τούζλα , ξερικά , πλάϊ στο κύμμα , μήτε αρμυρίκια δεν τα καταδέχονταν ,
τι να πεις..).
Πρώτη νύχτα , η καργιόλα στρωμένη , σεντόνια τα καλά ,τα κολλαριστά -απ' την προίκα της η Σοφούλα , η Σοφούλα με τη λιζέζ , ανήσυχη, καλοπλυμμένη - ας όψεται η κουνιάδα - ,
εν αναμονή .
Μπήκε , κάπως βαριά ο άντρας της με μπενεβρέκι και μιά τσατσάρα στο χέρι που έψαχνε να την αφήσει , την πήρε η Σοφούλα την έκρυψε πλάϊ , στο κομό ,
- Σβένεις τη λάμπα πασσά μου? ζήτησε μαλακά ,
έδωσε μιά ο Λευτέρης , την απόσβησε και σάλταρε στο κρεββάτι ,
κομμάτι άτσαλα θα πεις αλλά τέτοιες ώρες...
Κάμαν τι κάμανε , στα μουγγά αλλά σβέλτος ο γαμπρός , τέλεψε , σηκώθηκε γιά κατούρημα , γυρίζοντας,
η Σοφούλα εκεί .. με τα μάτια ακόμα στο ταβάνι .
Τράβηξε μιά καρέκλα ο Λευτέρης , έκατσε δίπλα της . Σκεφτικός.
Κάτι σα να'θελε να πει..ξερόβηξε μιά-δυό , έτσι σαν πρόλογος να πούμε , στο δρόμο το'χανε πάλι.

-Ευχαριστώ ...
έκρωξε ξαφνικά κι έβηξε να καθαρίσει το λαιμό του .

Την κοίταξε στα μάτια , ίσια .
Επιασε το πακέτο απ' τον κομό. Αναψε .

Σε λίγο ο κόκκορας θα'γδερνε έξω το λαρύγγι του . Ξημέρωμα .

Μετά τη βροχή...

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Sun, 26 Nov 2006 18:44:00 +0000

Θα ‘ ρθεις .
Θα είναι τόσο ήσυχα έξω ,
ίσως και να ‘ χει βρέξει λιγάκι πριν.
Τα σκούρα , θα είναι πάντως τραβηγμένα .
Στο μεγάλο τραπέζι του σαλονιού ,
από καιρό αφημένα -ερήμην -κάτι αμάραντα .
Ετσι , χωρίς καμμιά προφανή αιτία
που λεν και τα δικόγραφα ,
οι εξ’ επαγγέλματος ψευδομάρτυρες ,
τα «ψιλά» στις εφημερίδες ….

Εσύ όμως θα’ ρθεις .
Μιά φευγαλέα σκιά .
Θα κρύψεις , έτσι ,
γιά λίγο μόνο ,
αυτό το κίτρινο απογευματινό φως
σα μιά μικρή ανάσα πάνω στη φλόγα ενός κεριού
( θυμάσαι αλήθεια ? ) ….

Θα΄ρθεις .
Οι λέξεις θα’ ναι ασφαλώς απούσες ,
τα πράγματα στη θέση τους , από πάντα .
Ησυχα , ακίνητα , σχεδόν νεκρά.

Μόνο εκείνο το λίγο φώς θα παραμένει σε εκκρεμότητα
περιμένοντάς σε .
Οπως , κάθε απόγευμα,
μετά τη βροχή ………

...Σας αρέσει ο Μπράμς ?

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Wed, 11 Oct 2006 18:34:00 +0000

Χώρος που διαστέλλεται .
Γιατί , ανοήτως .
Ένα μάλλον ανάπηρο τραπέζι ,
εκκρεμεί , αναζητώντας την παραμυθία του λευκού .

Ψύχος , ρέζους αρνητικόν .
Εκατομύρια φωτογραφίες στροβιλίζονται ήσυχα
χιλιάδες , εκατομύρια μάτια
προφίλ – ανφάς – τρία τέταρτα
Bλέμματα που σκάνε , σαν τσιχλόφουσκες .

Στο βάθος , ένας ήλιος νεκρός .
Χαμόγελα άλλων καιρών , αναρτημένα σε τσιγκέλια κρεοπωλείου .
Σφαγμένες λέξεις , ανάσες που αιμοραγούν
Πάνω σε άσπιλες ποδιές ιατρών
ή - εκδορέων .

Νανούρισμα ψιλής βροχής που δυναμώνει
κατακόκκινα γέλια παιδιών ,
σφραγισμένα καλά με αθόρυβη ταινία συσκευασίας .
Ασθμαίνουσα η σκουπιδιάρα
εκτελεί το τελευταίο νυχτερινό δρομολόγιο ,
με όλα τα φώτα αναμμένα .

Ξημερώνει .

Oυδέποτε εκπίπτει...

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Fri, 29 Sep 2006 18:58:00 +0000

Θα ‘ ρθει καιρός
που θα τελειώσουν οι λέξεις
θα πεθάνουν τα πράγματα
Το λαμπρό σου χαμόγελο
θα κρέμεται - συλημμένο νυφικό
στο κλαρί της συκιάς .

Νοτιάς θα τρώει τη σάρκα σου ,
και το φεγγάρι πιά θα’ναι μισό ,
σα δαγκωμένο χάπι .
Τα μάτια σου , θα δεις ..
θα ‘ ναι άδεια από θάλασσα
το αίμα σου μαύρο σαν του λαγού
σκονισμένα τα τάματα θα εκρεμμούν
κι οι απουσίες θα μολύνουν το δέρμα σου
με κάτι τόσες δα καφετιές κηλίδες .

Θα ‘ ρθει πουλάκι μου , θα δεις .
Θα φτύνεις ατ’το άλικο – παλιοί καλοί καιροί – στόμα σου ,
μονάχα μισοτελειωμένες προσευχές και σάπια δόντια .
- κραταιά η αγάπη θα ψιθυρίζεις
... ου περπερεύεται , μηδέ φυσιούται .
θα ζητιανεύεις κάνα τσιγάρο απ ‘ τους περαστικούς
- ψύχος δριμύ θα σέρνεται στον ίσκιο σου ,
σαν το σκυλί με το σπασμένο πόδι .

...Τότε λοιπόν , θα έχει οριστικά εκπέσει
και μόνο η νύχτα θα μας περιμένει έξω
φουμάροντας με νύχια κίτρινα ,
γιά αυτή την τόσο άκαιρη τελευταία μεταγωγή ..........

Tόση νύχτα , ποτέ..

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Sun, 27 Aug 2006 19:21:00 +0000

του καπεταν-Σταύρου,της πρωτοκόρης του

Αύγουστος έλκων ,
στις καυτές ασβεστωμένες πέτρες
με δυό τσακισμένα , αναίτια ύψιλον ,
σαν τις πατερίτσες του κακομοίρη του πύραυλου
που ποτέ του δεν υπήρξε ανάπηρος.
Ατύχησε λέγαν στο χωριό , αορίστως ,
χτυπώντας με το νύχι κάτι βρασμένα αγρινίου
κάτω απ’την κληματαριά της Αργύρως ,
Ωχ…παιδιά γραμμένα…..

Κι ύστερα εσύ ,
που άφηνες αμανάτι το καλοκαιρινό σου δέρμα
πάνω στα βράχια της καρακοφωλιάς
Βροντώντας το πορτόνι σ’ ένα ξεθυμασμένο χαίρετε
Ποιός χαίρεται γαμπρέ μου πιά…
Και ποιός ακούει τα ξελιγωμένα σου πέδιλα
κοιμούνται τώρα έτσι απαλά
Δίπλα σ’έναν εκ γενεττής θεόστραβο αστερία
εκεί , στις μακρυαπούντες …
με νύχια φαγωμένα απ’τα γράσσα
κάποτε κόκκινα - σα φλέβα τσίλικια έλεγες ,
φλέβα μωρού παιδιού
και μ ‘ ένα γέλιο σκαστό μπροστά στις νοτισμένες ρώγες σου
απειλούσες τη νύχτα ...
(τόση νύχτα , ποτέ ) .

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Fri, 11 Aug 2006 16:19:00 +0000

Η Ιωάννα με τον Κο.
Καμμια εικοσπενταρια χρονια μετα ,
ο Κωνσταντινος θα προσφερει ακομα
γην και υδωρ
ενω η αλλη θα ειναι ετοιμη πια
να τον καταπιει με τα παπουτσια...
Ερμε Κο..
Μη μεγαλωσεις..

Ανθ ' ημών , Γουλιμής....

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Tue, 01 Aug 2006 10:38:00 +0000

Χίλια μακρινά καλοκαίρια μετά
Γεράσαμε έρωτά μου , γεράσαμε
και δε ρισκάρω πιά
το δέρμα μου
στις αλμυρές μύτες των βράχων .
Τόσο νερό.... χαράμι.
H ανάσα σου τότε μύριζε ροδάκινο
το αίμα σου φρέσκο
έγλυφα μιά σταγόνα με την άκρη της γλώσσας .
Γελούσες , λάβετε - πίετε....
μετά , χανόσουν πάλι στις βάθρες με τους τρίτωνες
και κάτι σάπια νούφαρα-ερείπια
από ξεχασμένους Αύγουστους ,
θυμάσαι.
Που έκλεβα απ'το πρωινό φως
γιά να σε δω να γυαλίζεις,
εμβρόντητη , συντετριμμένη .
Μέσα στα ένδοξα σκουπίδια ,
τις καρπουζόφλουδες ,
το λάδι καρύδας ,
τις καπότες ενθεν κακείθεν .
Ω , οι ωραίες μέρες......

Την κατάρα μου να'χεις...αγάπη μου.

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Sat, 17 Dec 2005 22:13:00 +0000

Hξερα ότι είχαμε ημερομηνία λήξεως , το ήξερα τόσο καλά όσο κι εκείνα τα μεξικάνικα φασόλια που τρώγαμε , έτσι , κρύα απ' την κονσέρβα, ρουφώντας μεγάλες γουλιές γλυκό σαμιώτικο, βιαστικά , γιά να γυρίσουμε πάλι στο κρεββάτι , να ξεσκιστούμε .
Γιατί , ο πόνος ματάκια μου δεν είναι άγγιγμα ελαφιού . Ποτέ δεν ήταν .
Τρύπωσε μέσα μου ήσυχα-ήσυχα σα βρωμερό ποντίκι και μου ροκάνιζε τα σπλάχνα καθώς σε κοιτούσα να μιλάς στο τηλέφωνο με το μαλάκα , τι άλλο θάτανε βέβαια γιά να μη βλέπει , να μην ακούει , να μην καταλαβαίνει ...
τι σκατά άνθρωπος ήταν αυτός που δε σε μύριζε , δεν έγλυφε πάνω σου τον ξένο ιδρώτα - τον ιδρώτα μου σκεφτόμουν και συνέχιζα να σε βλέπω να του μιλάς , έδινα το ένα μου αυτί γαμημένε καλλιτέχνη γιά να κρεμάσω το άλλο σκουλαρίκι εκεί , στο ακουστικό , να ξέρω τι του λες , να κλέβω απ'τις λιγοστές ανάσες σου γιά να σταματήσεις κάποτε αυτή τη φάρσα , δεν είναι δυνατόν , τόσα λόγια γι ' αυτόν , τι να τα κάνει ο νεάτερνταλ , τα άγια τοις κυσί πιά ...
Και μόλις πιαστεί επί τέλους η ανάσα σου και σκάσει μύτη το χρόνιο άσθμα σου , να ' μαι κι εγώ , με το αερολίν στην τσέπη , έτοιμος ,του κουτιού , με τα σπρέυ , τις πορτοκαλάδες και το απόκομμα με τα εφημερεύοντα στην τσέπη , διά παν ενδεχόμενον .
Κέρβερος.
Να περπατάω δίπλα σου ή μάλλον καναδυό βήματα πιό πίσω πάντα - από σεμνότητα νόμιζαν οι φίλοι , εγώ βέβαια είχα καρφωμένο το βλέμμα στον υπέροχο κώλο σου
κι έκανα όνειρα , άς ' τους να κουρεύονται , οι κιοτήδες....
Σκιά της σκιάς σου , ένα φτηνό , αόρατο παραπλήρωμα που περίμενε υπομονετικά,
σα δευτεράντζα στις κουίντες , χόρευε γύρω σου γιά να γελάς , μάθαινε απ' έξω μιά αρμαθιά αστεία γιά να κάνει ατμόσφαιρα , μύριζε ανήσυχα τον αέρα να προλάβει τις απειλές , λιγούρηδες που σε τριγύριζαν σαν τα τσακάλια το ψοφίμι ....
..μυρίζονταν το αίμα και παλαβώνανε , το΄αίμα που δεν άντεχες ούτε να βλέπεις κι έσκυβα προσεχτικά , με ευλάβεια και το σκούπιζα ανάμεσα απ' τα πόδια σου , μιά φορά το μήνα ,
σ' έπλενα παστρικά , τοποθετούσα το ταμπόν με αέρα συνταξιούχου γυναικολόγου , εγώ ,
εγώ που ήμουν πάντα τόσο αδέξιος , σασκίνης έλεγαν , εγώ που έριχνα μία και μόνο κλεφτή ματιά στο ματωμένο κόλπο σου διατάζοντας τα χέρια μου να σταματήσουν επειγόντως το τρέμολο ...

Τώρα , ποιός ?

H κούνια στα άστρα

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Mon, 12 Dec 2005 20:53:00 +0000

..Κι αν η μισή μου καρδιά γιατρέ ,
στη φαντασιακή θέσμιση βρίσκεται
η άλλη μισή πηδάει απ`τον 2ο όροφο της Σαλπετιέρ
κρατώντας σφιχταγγαλιά ένα πλανητικό παιχνίδι
κι ούτε λέξεις πλέον , ούτε πράγματα ,
μόνον επιτήρηση,τιμωρία και φυλακή
γιά όσους δεν πρόκαμαν.
Πίνει στα όρθια ένα doppio ristretto στη 18η Μπρυμαιρ , ξέρετε
καi βγαίνει με τρύπιο παλτό στη βροχή .
Ενα βήμα μπρος , δύο βήματα πίσω
βγάζοντας το καπέλο στους περαστικούς
Ω , οι ευτυχισμένες μέρες ...

Ανάργυρος ο loser ...

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Mon, 05 Dec 2005 22:01:00 +0000

Εφτανε πιά το βραδάκι κι ο Ανάργυρος , μόνος δυστυχής και πένης κατηφόριζε απ ` τα πευκάκια μουρμουρίζοντας μεσα απ` τα δόντια του διάφορα γιά τη γυναίκα και την πεθερά του που έτσι "οριστικά και αμετάκλητα " τον είχαν πετάξει απ ` το σπίτι ( τους ), γιά μιά ακόμα φορά :
- Tσε να μη σε ματαδώ στα μάθκια μου...loser !
του πέταξε πυρ και μανία η Κρητικιά , όταν μετά από ώρες εξαντλητικής και αδιάκοπης ανάκρισης , αναγκάστηκε ο Ανάργυρος να ομολογήσει ότι είχε χώσει - και πάλι - τον ελάχιστο ούτως η άλλως μισθουλάκο του στο στοίχημα ( ας όψεται κι εκείνος ο Ιορδάνης ο ανάπηρος που όλο " έχει πληροφορίες από μέσα " , σκατά πληροφορίες είχε ως φαίνεται...) και τώρα ?
Τώρα όλα ήταν αλλιώτικα.
Απόψε η ομαδάρα θα το σκιζε το πλεκτό , δίνοντας πίσω με το παραπάνω όλα τα χαμένα του Ανάργυρου που ήδη ονειρευότανε κοτόπουλα να αργοψήνονται στις σουβλες , χαμάμια και μαλακές χνουδάτες πετσέτες ,την Κρητικιά να πηγαινοέρχεται με φρούτα παγωμένα και μπικίνι ξέκωλο και καμμιά εικοσαριά κιλά λιγότερα ασφαλώς..μόνο γιά την πεθερά του δεν έβρισκε θέση στο όνειρο κι έλεγε αυτηνής να της κρατάει ένα κουτί σαραγλάκια που τα τρελαίνεται άμα γυρίσουνε με το καλό...
Ετσι μες στον ιδρώτα ( θες απ ` τα όνειρα με τα χαμάμ , θες απ ` το πολύ περπάτημα ) έψαχνε όλη μέρα να βρεί κάπου να κάτσει να δει τον αγώνα..τους παιχταράδες που θα καθαρίζαν γιά λογαριασμό του , να μάθουν ύστερα ποιόνα διώχνουν οι καλτάκες απ `το σπίτι....
Αφραγκος όπως έφυγε , δεν ήταν βέβαια για καφενεία και τέτοια , στο προποτζίδικο πέρασε νωρίτερα , ήτανε φίσκα δεν είχε ούτε γιά όρθιους , σε καμμιά βιτρίνα που έκανε πρόβες μετά δεν έλεγε , συνήθως δείχνανε κάτι γιαπωνέζικα με ζωηρά χρώματα - να φαίνονται οι αρετές της συσκευής , έμποροι τι περιμένεις..Κουτούρντισε να το συλλογιέται όλη μέρα και λύση δεν είχε βρεί , το παιχνίδι σε λίγο άρχιζε κι αυτός ακόμα ήταν στο δρόμο , όταν ξαφνικά , άστραψε στο μυαλό του ένα φως : το ίδρυμα της Αρχιεπισκοπής γιά τους γέροντες !Ζεστούλα , τηλεόραση , άμα ήτανε τυχερός θα πινε και κανα τσαγάκι στη ζούλα...βεβαια! Αυτό ήτανε !Ξέπνοος , έσπρωξε αποφασιστικά τη βαριά σιδερένια πόρτα κι έμεινε μιά δυό στιγμές ακίνητος εκεί , τρίβοντας τα μάτια του να συνηθίσει στο μισοσκόταδο .
Πέντ` έξι γέροι ήταν μαζεμένοι σ ` ένα τραπεζάκι φάτσα φόρα στην τηλεόραση , ο ένας μάλιστα κοιμότανε μ ` ανοιχτό το στόμα , όλοι είχαν στα πόδια τους τις φθαρμένες καρώ κουβέρτες της Αρχιεπισκοπής , μέγκλα σκέφτηκε ο Ανάργυρος , μπορεί να τσιμπήσω καμμία από κάνα ραμολιμέντο και πήγε να κάτσει στη μοναδική άδεια καρέκλα του τραπεζιού..
- Μή! Είναι πιασμένη !
Τσίριξαν κάνα δυό , είναι του Θόδωρου που πάει προς νερού του , θα ρθει όπου να`ναι..
-Μωρ' τι μας λέτε γεροταρνανάδες μουρνούρισε μεσα απ ` τα δόντια του ο Ανάργυρος που είναι του Θόδ..
Εκατσε νευρικά , ας πάει πιό πίσω ο Θόδωρος είπε αόριστα στην ομήγυρη που τον κοιτούσανε επίμονα με μισό μάτι και βούτηξε το τηλεκοντρόλ απ ` το τραπέζι να βρεί τον αγώνα που έπρεπε ήδη να ` χει αρχίσει..το παιχνίδι που απόψε θα τον έφτιαχνε , θα τ` άρπαζε και θα τους έδειχνε ολονών τι εστί Ανάργυρος...
Είδε με την άκρη του ματιού του ένα ερείπιο να πλησιάζει σέρνοντας κάτι παντούφλες που έχασκαν μπροστά , ο Θόδωρος θα ` ναι σκέφτηκε , νετάρισε με το κατούρημα κι έβαλε πλώρη γιά την καρέκλα "του" , ετοιμάστηκε γιά καυγά ο Ανάργυρος , όταν άκουσε πίσω του ένα δυνατό τσαφ! κι είδε τα φώτα να τρεμοπαίζουν...όχι ρε πούστη μου , πρόλαβε να σκεφτεί , τι σκατ....
Εμειναν όλοι εκεί , ακίνητοι και σιωπηλοί στο ξαφνικό σκότάδι..
- Αδελφή ! ακούστηκαν κάτι τρεμάμενες φωνές απ ` το βάθος , αδελφή !..
δεν ήξεραν τι άλλο να πουν φαίνεται , είπε με το νου του ο Ανάργυρος και τότε ήταν που έσπασε :
Μπορούσε να φύγει ίσως , να πάει αλλού ..ίσως δεν ήτανε γενική η διακοπή , ίσως απλά να είχε πέσει μιά ασφάλεια μέσα στο ίδρυμα ή μπορεί ακόμα κι ο Θόδωρος να το ` χε κάνει επίτηδες από ιμπρέτι που του φαγε την καρέκλα , πολλά θα πέρναγαν απ ` το μυαλό του
αν δεν άκουγε εκείνες τις φωνές πιό πριν , μες στο σκοτάδι , αν δεν ήξερε κι όλας μέσα του ότι οι παιχταράδες θα γινόντουσαν ρόμπες γιά μιά ακόμα φορά , ο ανάπηρος θα κοιτούσε περίλυπος τα χαμένα δελτία , η Κρητικιά , πάντα χοντρή και αγριεμένη θα τον περίμενε να γυρίσει όπως πάντα , ταπεινωμένος , πεινασμένος κι ελεεινός , η πεθερά του με κείνη την υποκριτική σιωπή ( εμένα μη μ` ανακατεύετε , σάμπως δε στα λεγα κακομοίρα μου ? Αλλά ποιός μ ΄ακούει εμένα? Εγω δε μιλάω πλέον , δε λέω τίποτα....)
Απλά έσπασε .
Επεσε απ ` την καρέκλα , την καρέκλα του Θόδωρου , τον πήραν τα ζουμιά , δεν τον ένοιαζε πιά τίποτα...μόνο εκείνες οι αδύναμες φωνές στο σκοτάδι..αδελφή! αδελφη !...κι όλα είχαν πιά τελειώσει .

Πατάτες γιαχνί....

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Fri, 02 Dec 2005 23:35:00 +0000

Στην emotional anaemia
Με το σπάνιο αίμα...ξέρει αυτή..

- Μού ‘ φυγαν !
Ηταν το μόνο που κατάφερε να ψιθυρίσει ανάμεσα σε κλάματα , σάλια και άλλα παρεμφερή ο Ευτύχιος .
- Ε ..βέβαια σου ‘ φυγαν ! Σου 'φυγαν γιατί είσαι μαλάκας !
Ηρθε αποστομωτική η απάντηση του Ιορδάνη που όσο περνούσε η ώρα , γυάλιζε το μάτι του ( κυριολεκτικώς δηλαδή , αφού το ένα , από πολυεστέρα και πολυμερισμένο πλαστικό 20% , το είχε βρέξει – χιονίσει γυαλισμένο και τσίλικο).

Ο,τι να πεις το πρόσεχε το μάτι του ο Ιορδάνης . Ηταν βρε παιδί μου ψείρας κι από φυσικού του και πριν το ατύχημα κι από τότε βέβαια πολύ περισσότερο . Η εμμονή του στις λεπτομέρειες , είχε γίνει πιά τρόπος ζωής και ζωής συχνά πολύ δυστυχισμένης γιά το φουκαρά τον Ευτύχιο που κουβαλούσε , χρόνια τώρα , με υπομονή ιώβειο , το φοβερό στίγμα του γκαντέμη .

Ετσι και τώρα , το ‘ ξερε πώς δεν το ‘ ξερε ο Ευτύχιος ότι ο δικός του , το καμάρι του κι η κολόνα του – με χίλια δυό βάσανα – νοικιασμένου σπιτιού τους , ο Ιορδάνης Ασημακόπουλος εκ Φοινικούντος Μεσσηνίας , θα τα ‘ κανε όλα γης μαδιάμ όταν θα διαπίστωνε πως έπρεπε , τέταρτη μέρα στη σειρά σήμερα , να ξεγελάσουν την πείνα τους με σκέτες πατάτες .
- Είμαι παλιολλαδίτης εγώ !
Θα ‘ λεγε χαιδεύοντας το παχύ – καθόλου δεν του άρεσε του Ευτύχιου – μουστάκι του , που είχανε λέει αναντάν – μπαμπαντάν όλοι οι Ασημακόπουλοι ανεξαιρέτως .
Επειτα , θα πήγαινε μισοκοιμισμένος , ως συνήθως κατευθείαν στις κατσαρόλες γιά επιθεώρηση , όπου δεν θα ‘ βρισκε παρά – Θε μου φύλαε – παρά μόνον ...πατάτες .

Πατάτες βέβαια του Πηλίου , με το σκορδάκι τους , το κρεμμυδάκι τους το φρέσκο , τι άλλο ήθελε κι αυτός ο ανευχαρίστητος ο άνθρωπος , άμα πιά ..!
Εντάξει , τέσσερις μέρες στη σειρά , ήδη από χτες του μουρμούραγε :
“ Πατατιές θα φυτρώσω ! » και φύσαγε το μουστάκι του θυμωμένα , αγριοκοιτώντας τον μ’ εκείνο το μάτι το γυαλιστερό .

Του πήγαινε όμως άμα θύμωνε , έκανε έτσι πως να πω , μιά βαρβατίλα , ένα ζόρι βρε παιδί μου που έφερνε λίγο και στο Μίκυ Ρούρκ ( ..λατρεία ! ..)
Είδε κι έπαθε ο Ευτύχιος να τον πείσει ότι άλλος Μίκυ είναι εκείνος στα κόμιξ που διαβάζει τα μεσημέρια , προτου να πέσουνε και ξεκαρδίζεται...
- ....Μάους παιδί μου , εκείνος είναι Μίκυ Μάους , καμμία σχέση , να , δες και μόνος σου , δεν είναι τέλειος ?
Αναστέναζε ψεύτικα και περίμενε ένα ακόμα από κείνα τα φοβερά ξεσπάσματα ζήλιας που του ‘ κανε ο Ιορδάνης και τον έλυωνε , ΄πόσο μάλλον που άμα ήταν στα κέφια του , του ‘ ριχνε και καμμιά ψιλή . ......

Οχι , τι άλλο νά ‘ κανε ο κακομοίρης ο Ευτύχιος , να μου πείτε .
Δευτέρα , τις έβαλε στο φούρνο , εντάξει . Τρίτη σαλάτα – έκοψε κι η καταραμένη η μαγιονέζα μα σάμπως λάδι είναι κι αυτό που παίρνουνε , ούτε γιά το παπάκι του Ιορδάνη δεν κάνει , το Μαύρο Χάρυ που το λέει και καμαρώνει , μαύρος , τέλος πάντων , έχουν τη χάρη τους κι αυτοί - ....
Ναι αλλά τα ελαιόλαδα που να τα πλησιάσεις πιά και με την αφραγκιά που τους δέρνει από τότες που σκόλασαν τον Ιορδάνη απ’ το φορτηγό ...κάνα έκτακτο στη ζούλα τώρα μόνο , ας είναι καλά ο ξάδερφός του ο Βρασίδας που τους έχει στο νου του , πείνα και των γονέων σου λέω , άσε....

Μαύρισε το μάτι του του Ευτύχιου . Μεταφορικώς βέβαια αυτουνού , αφού τα είχε και τα δύο , ολόγερα μάλιστα και μπιρμπιλωτά .

- Εγώ , θα γίνω καλόγερος !

Ελεγε τη μάννα του στο χωριό , να τη σκάσει
- Μμμμ ! Εχεις μάτια για καλόγερος ! τσίναγε αυτή και τον ανέβαζε – δεν έφτανε ακόμη , ύστερα έριξε το μπόι κι έμοιασε λέγανε μιανού μπάρμπα του που έφυγε κρυφά , επί χούντας ,στην Αμερική αλλά τζίφος : Γιάννης πήγε , Γιάννης γύρισε – στην κούνια που είχαν κρεμάσει απ’ τη συκιά κι ας λεν βαρύς ο ίσκιος της συκιάς , αυτουνού του άρεσε , έτσι όπως ζαλιζόταν και κομμάτι....

Κι ούτε άπρακτος έμεινε , καθώς την είχε μυριστεί από την Τρίτη κι όλας τη φασαρία μ ‘ αυτές τις έρμες τις πατάτες μέρα μπαίνει – μέρα βγαίνει (έχει βέβαια κι ο Ιορδάνης το δίκιο του που δυσθυμεί αλλά..με πορδές δε βάφουν αυγά , εγώ αυτό ξέρω κύριε, ορίστε )
Πρωι – πρωί κι ακάλεστος πήγε τάχα μου γιά καφέ στην Ευθυμίτσα απέναντι , προτού ξυπνήσει ο κέρβερος ο δικός του και βρει ξανά την κατσαρόλα με τις (..ούτε τη λέξη δε θέλει πιά να λέει , τόσο τις μπούχτισε ) κι αρχίσει τα καντήλια και τα δι ευχών , να τρίζουν τα εικονίσματα ...

Α, όλα του χρυσά του Ιορδάνη , αυτό του το ξέκοψε από την αρχή :

- Δε θέλω βλαστήμιες εδώ μέσα Ιορδάνη μου ...Εξω δε σε βλέπω , δε σ’ ακούω , κάμε όπως σε φωτίσει αλλά εδώ μέσα δεν τα θέλω αυτά τα πράμματα , εγώ ήμουν μιά ζωή της εκκλησίας , αφού μικρός την έφαγα την κυρά Πέρσα να με γράψει καλόγερο στον Αη – Σώστη , πού ν’ ακούσει εκείνη , με τα μάτια μου τα ‘ χε , που ήτανε λέει μπιρμπιλωτά .
Τέλος πάντων , Αλλος θα την κρίνει κι αυτήν , εμείς δεν είμαστε άξιοι , κατά τας Γραφάς...

Είχε όμως αποκοιμηθεί ο Ιορδάνης , δεν πρέπει ν ‘ άκουσε ως το τέλος , με το δίκιο του κι όλας ο φουκαράς , δώδεκα τόνοι πατάτα Βολιώτικη – το έκτακτο που τους οικονόμησε ο Βρασίδας – δεν ξεφορτώνονται πιτς φυτίλι , ψέμματα ?

..Κι αφού τον μπούκωσε τα δυό τα μελιτζανάκια η Ευθυμίτσα , της το ‘ φερε έτσι πλαγίως γιά τα δανεικά ο Ευτύχιος , βρίσκοντας της τάχα γαμπρούς και πατραχήλια σ ‘ εκείνο το φριχτό – πίσσα παιδί μου ! – φλυτζάνι αλλά η χάρη της πού...βράχος ακλόνητος !
Πέρναγε κι η ώρα , θα κόντευε σε λίγο να σηκωθεί κι ο δικός του κι αν δεν τον έβρισκε σπίτι...άλλα βάσανα , κατάφερε με τα πολλά και της δανείστηκε δυό δεκάρικα .

Πήγε , ψώνισε πέντε αυγά και κάτι μικροπράμματα που ' χανε σωθεί και
άρον των άρον πάλι πίσω , να προλάβει , να βάλει τραπέζι , μη τυχόν και ξυπνήσει ο σατράπης και τα βρεί ασυμμάζευτα...ποιός τον ακούει μετά...

Ανοιξε μαλακά , ο άλλος δεν είχε σηκωθεί ακόμα – πάλι καλά – ( ήταν και λαφροπάτης βέβαια ο Ευτύχιος , από τόσος δα που τρόμαζε τη μάννα του έτσι όπως έβγαινε ξαφνικά , σαν ξωτικό , μπροστά της κι έφτυνε εκείνη τρεις φορές τον κόρφο της κατά το δοκούν ) ..

Και μήπως τι είναι πιά να γίνει τι κακό ? Τίποτα δεν είναι..Το χέρι του Ευτύχιου να φανταστείς ήταν ήδη στη σακκούλα με τ’ αυγά , όταν ακούστηκε από μέσα η βροντερή φωνή του Ιορδάνη :

- Τύχηηηηη!!!!!!!!

Ετσι τον έλεγε άμα είχε τις καλές του .

- Τύχηηηηη! Που είσαι ωρέ ? Πάλι ξεπόρτισες βρε αφιλότιμε ?

Σύγκορμος ανατρίχιασε ο Ευτύχιος που δεν μπορούσε καθόλου τα ξαφνικά και τις φωνές κι έτσι άνοιξαν – σαν από μόνα τους – τα δάχτυλά του .
Υστερα , τα υπόλοιπα , γνωστά τοις πάσι .
Παν τ’ αυγά , πάει κι η ομελέτα που θα ‘ φτιαχνε , να κι ο Ιορδάνης στην ώρα του , μαχμουρλής αλλά έξαλλος μπροστά στα χάλια του Ευτύχιου κι ούτε «Τύχη μου » πιά , ούτε τίποτε.

Πατάτες μοναχά . Πατάτες γιαχνί .

.

De amor...

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Fri, 25 Nov 2005 22:03:00 +0000

Hτανε μαγκάκος ο ξανθός.
Περπάταγε έτσι , κουτσαβάκικα,κάπνιζε κάτι άφιλτρα χύμα , είχε χιλιάδες μέρες φυλακή στο στρατό και - αν καθόσουν ν ' ακούσεις τις ιστορίες του - δεν του ξέφευγε γάτα θηλυκιά ,
" ότι κινείται , πέφτει " , έλεγε , μισοκλείνοντας με νόημα το δεξιό - το χαλασμένο - μάτι του ....
Εντάξει , πίναμε κάνα κρασί και τον αφήναμε να λέει , εμείς δηλαδή πίναμε , εκείνος έλεγε και στο τέλος βάζαμε ρεφενέ .... δίκαια πράματα !
Εκείνο το βράδυ ο χοντρός είχε σχέδιο .
- Θα τον ισιάξω εγώ τον πούστη, μουρμούραγε μεσα απ' τα δόντια του και η τεράστια μπάκα του τρανταζότανε σ' ένα γέλιο που όσο πέρναγε η ώρα μου φαινόταν όλο και πιό ανησυχητικό ...
- Ασ' τονα μωρέ το μαλάκα , προσπάθησα μιά δυό φορές να το κολάσω το πράμα αλλά ο χοντρός είχε κολλήσει , είπαμε είχε σχέδιο .
Μιά φορά , βρεθήκαμε , είπαμε κάτι μασάλια και ξεπορτίσαμε .
- Πάμε στης Στάσας απόψε , δήλωσε ο χοντρός με σηκωμένο το φρύδι, έχω κανονίσει .
Αμα σήκωνε το φρύδι , η μπουγάδα ήτανε απλωμένη , δε σήκωνε και πολλά πολλά ο Δημητράκης , ένα ενενήντα , ίσαμε εκατόν τριάντα κιλά σκάρτα , οδηγός το επάγγελμα .
- Πάμε συμφώνησα με μισή καρδιά , τι ειν' η Στάσα ρε μάγκες , ρώτησε λίγο χαμένος ο ξανθός γιά να εισπράξει το αποδοκιμαστικό βλέμμα του Δημητράκη και κάτι μασημένα μουγκρητά που βάλανε φρένο στην κουβέντα...
Τραβήξαμε γιά Ευκαρπία .
Στη Στάσα απόψε ο κακός χαμός , κάτι φάνταροι σκαστοί από δίπλα , πέντ-έξι αγαπητικοί σε υπηρεσία , ο Μένιος ο λατερνατζής , νύχτα μέρα πιωμένος και πάντοτε άφραγκος , η Στάσα στον πάγκο να κόβει κίνηση και τα " κορίτσια "- μπαλταφάν , βαμμένες , στολισμένες να κακαρίζουν και να τρακάρουν τσιγαράκι απ' τα φαντάρια δίπλα , το μαγαζί βρώμαγε μπαρούτι από ένα μίλι μακριά...
Μπήκαμε , έριξε μιά ματιά ο χοντρός στη Στάσα , εκείνη κούνησε αχνά το κεφάλι μένα χαμόγελο μισοσπασμένο , μας έδειξε το τραπέζι με τα μάτια , καθήσαμε , Παναγίες .
Ηρθε σε λίγο ο Γιορδάνης , ο γυιός της Στάσας , έφερε κι ένα μπουκάλι απ' το δικό του , ο χοντρός λοιπόν είχε πρόσωπο στο μαγαζί ...
- Τι γουστάρουν οι λεβέντες , ρώτησε διαχυτικά ο Γιορδάνης , το μαγαζί δικό σας παιδιά...
- Πες στα κορίτσα να ρθουν να πιούμε τίποτα παρέα..πέταξε ο χοντρός με το
φρύδι σηκωμένο - είπαμε....
Εβαλε ξέχειλα στα ποτήρια , έβαλε και στα " κορίτσα " που είχαν τσακιστεί να έρθουν , παραγγελιά του αφεντικού , πως αλλιως...
Αντε , γειά μας καρντάσια , τσουγκρίσαμε , οι κοπέλες χαχανίζανε , ο ξανθός μαζεμένος δεν ήταν και πολύ στα νερά του , παρατηρούσε ένα γύρω και μάλλον αυτό που έβλεπε δεν του άρεσε και πολύ , πόσο μάλλον αυτά που δεν έβλεπε που θαταν σίγουρα ακόμα χειρότερα..
Βλέμματα στον αέρα , ντουμάνι που έκοβες με το μαχαίρι , ένας μονιμάς απ' την παρέα απέναντι σηκώθηκε για ζεμπεκιά , σ ' ενα ποτήρι πίναμε κι οι δυό , οι άλλοι στα παλαμάκια .
Δυό απ'τα κορίτσια είχανε πέσει πάνω στον ξανθό κανονικά , τη μία μάλιστα την είχε βάλει και στα γόνατα , ο χοντρός τους γέμιζε συνέχεια και δόστου και γειά μας και γειά σου ρε ξανθέ μάγκα και καραμπουζουκλή , ο άλλος ρετάρισε , χαμένος και χαμογελαστός
- είδατε που σας τα λεγα ? Οτι κινείται...- χάιδευε μαλακά την πλάτη του κοριτσιού ,
αυτή τρεμόπαιζε τα βλέφαρα περιπαθώς και κάπνιζε με μιά μακριά χρυσή πίπα όπως είχε δει και στις ταινίες...
Τώρα ο ξανθούλης καραφτιαγμένος και πάντα χαμογελαστός , είχε αρχίσει ανασκαφές . Πασπάτευε κάτω απ' τη φούστα του κοριτσιού , ανέβαινε κι ανέβαινε , αυτή χασκογελούσε , ο χοντρός απογέμιζε τις τελευταίες σταγόνες απ' το μπουκάλι , ξαφνικά ο ξανθός τινάχτηκε σα να τον τσίμπησε φίδι !
- Τι είναι αυτό ? Τσίριξε έντρομος , τόσο που ξέχασε να σβήσει κι εκείνο το χαμόγελο απ' τη μούρη του , σα μάσκα βενετσιάνικη έμεινε εκεί..παγωμένο και άσχετο ντιπ γιά ντιπ .
- Σιγά αγόρι μου , πως κάνεις έτσι ? Δεν έχεις ξαναδεί σαρμέλα εσυ ? Γιά τη δικιά σου έχεις πολύ καιρό να τη δεις και τηνε ξέχασες ?
Ενα τεράστιο γέλιο που συντάραξε το χοντρό , σκέπασε σχεδόν τα τελευταία λόγια του
" κοριτσιού" , λίγο ουίσκι λέρωσε το τραπεζομάντηλο (λευκό και σιδερωμένο στην πέννα πάντα - η αρρώστια του Γιορδάνη ) , η ζεμπεκιά κόπηκε στη μέση κι έμεινε ο μονιμάς με την αρβύλα στον αέρα σα σαλτιμπάγκος να πούμε .....
Η Στάσα έριξε μιά αόριστη ματιά και συνέχισε το πλεχτό της ( άλλο κουσούρι κι αυτή , μέρα νύχτα με τις βελόνες , έπλεκε, έπλεκε , ύστερα γυρνούσε το μάτι της και τα ξήλωνε όλα και φτου κι απ' την αρχή...) .
Ο ξανθός , όρθιος με το στόμα ανοιχτό σα να τον βάρεσε κεραυνός και το κορίτσι λίγο πιο κει μάζευε κάτι πόντους που είχανε φύγει , μάλλον πάνω στην έξαψη της στιγμής....
Κάποιος απ' τους αγαπητικούς σηκώθηκε κι έβαλε καινούργια πλάκα στο τζουκ-μποξ .
Είναι γλυκό το ποτό της αμαρτίας , μάμα Ρίτα , πρώτη εκτέλεση.
Το μαγαζί , ερχόταν πάλι στα συγκαλά του .

Ιn memoriam...

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Wed, 23 Nov 2005 13:34:00 +0000

Mε παρέα , κρασιά , τυριά , τζαζιές και ψιλή κουβέντα γιά ταινίες , έξω η νύχτα , μυρωδιές άλλων καιρών , κρυφτούλι με τον οδοντίατρο γιά ένα ραντεβού που συνεχώς αναβάλλεται , κρύο εν γένει....
Η σκηνή απ ' τα Κύθηρα :
" O Κατράκης , τριάντα χρόνια εξόριστος , επιστροφή με το καράβι , γυναίκα , παιδιά, συγγενείς , τραπέζι με τα λινά, σαν Κυριακή...
Αυτός ξαναπαντρεμένος "εκεί" , τώρα η πατρίδα , τριάντα χρόνια ...
Κατεβαίνει απ'το αυτοκίνητο και πλησιάζει..Η γυναίκα στο κατώφλι , στο κέντρο , τριγύρω οι δικοί , μουγγαμάρα , οι άλλοι χαμηλώνουν τα μάτια , η γυναίκα μιλάει πρώτη :
- Εφαγες ?

Τριάντα χρόνια . Τόσα φεγγάρια μετά . - Εφαγες ? "

.................................................................................

Ο Κρίτωνας βραχνιάζει , σκουπίζει τα μάτια βιαστικά , παραγγέλνει ένα γύρο ακόμα .

Τώρα μιλάμε γιά γκόμενες .

Ζωή , την άλλη φορά .

Ορχήστρα πλήρες !

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Sun, 20 Nov 2005 09:35:00 +0000

..Σου είπα γιά το γέρο ?
Εξήντα πατημένα , μ' ένα τεράστιο παλτό χειμώνα - καλοκαίρι , γενειάδα κόκκαλο απ'τη βρώμα και χρυσό - που λέει ο λόγος ε? - δόντι μπροστά μπροστά , που το καμάρωνε χαρίζοντας σε κάθε ευκαιρία κάτι δύσοσμα , μπαγιάτικα χαμόγελα , ένθεν κακείθεν...
Ο γέρος...κουβάλαγε στις τσέπες του πάντοτε ολα τα χρειαζούμενα , η σπηλιά του Αλή μπαμπά ήταν εκείνο το φοβερό παλτό , με νερά , πεντάρες και του ενός σφραγισμένες -
απ' τις καλές όχι τίποτα βαλούτες - μισό βαμβάκι , κάμποσους αναπτήρες που τσούρνευε στις βόλτες ένα γύρω , ορχήστρα πλήρες ο γέρος που λες...
Τώρα εσύ , άμα δεν είχες τα σέα σου κομπλέ ή ήσουνα ας πούμε φρικαρισμένος και δεν κατάφερνες , δεν έβρισκες , δεν μπορούσες ξέρω γώ , φώναζες το γέρο που ήταν πάντα απίκο να καθαρίσει .
Εβγαζε εκείνος τα εργαλεία , ετοίμαζε μουρμουρίζοντας σαν τους παπάδες στο ιερό , σοβαρός και με σέβας - έπρεπε να τον δεις σου λέω - και συ περίμενες με το μανίκι σηκωμένο ....
Εβρισκε - πάντα έβρισκε , αυτό πάλι που το βάζεις - , σου ' ριχνε , σου βαζε το τσιροτάκι , είχε και τσιρότα ο πούστης ! - μες στη μπίχλα και τις σαπίλες το τσιρότο μας μάρανε θα πεις
αλλά ο γέρος είχε τη μανιέρα του και δεν την άλλαζε που τι στον κόσμο...
Υστερα , άμα τελείωνε , έσκυβε προς το μέρος σου , αυτό ήταν και το δύσκολο της υπόθεσης γιατί κόλλαγε σχεδόν την άπλυτη μούρη του στη δικιά σου , ψιθυρίζοντας μ' εκείνο το παράταιρο , σαλιωμένο χαμόγελο :
- Φιλάκι ?
Δε ζήταγε ποτέ λεφτά γιά το σέρβις , άμα ήθελες του βγαζες λίγο απ' το δικό σου αλλά λεφτά δεν έπαιρνε ποτέ .
Το ' ξερες , άντρες γυναίκες όλοι το ξέρανε και κάναν την ανάγκη φιλότιμο , πως αλλιώς ?
- Φιλάκι ?

Και το φεγγάρι μισό ...σα δαγκωμένο χάπι

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Sat, 19 Nov 2005 09:47:00 +0000

.. " To σπίτι " .
Ετσι το ξέρανε όλοι , " το σπίτι " , κάπου δίπλα στην Ομόνοια , σωρός χαλάσματα ένα γύρω , πρόκες , μαδέρια φαγωμένα , μπάζα , σκουπίδια και δυό τσουρομαδημένες γάτες , ανώνυμες , που αρνιόντουσαν πεισματικά να εγκαταλείψουν το κονάκι τους παρ'ολες τις κλοτσιές και τα μετανοιωμένα χάδια και τούμπαλιν..
Εκεί λοιπόν πηγαίνανε να ρίξουνε , ζάκια,πουτάνες , λαθραίοι,κάτι ψευτοντίλερ, κάτι ρόπια , κακογερασμένες λατσές με τη ρυτίδα κάγκελο, αληθινός θίασος σκιών αφού οι περισσότεροι ζυγίζαν στα σίγουρα κανα δυό κιλά πιό λίγο απ'τη σκιά τους , όλοι περνάγανε απαξάπαντος απ' " το σπίτι " , πρωί - μεσημέρι-βράδυ , σαν αντιβίωση ένα πράμμα...
Σκάρτο απόγεμα , αραιά η πελατεία , ο γέρος - θα σου πω άλλη φορά γι'αυτόνανε - στη γωνία να τσεκάρει με το μοναδικό μάτι του το χώρο και το συνήθως εξαιρετικά ήσυχο ποίμνιο , αφού εκεί μέσα αποφεύγανε τις φασαρίες σαν το διάολο το λιβάνι , μιά πόρτα βλέπεις οι τσιμπά κι οι ισορροπίες στη γειτονιά να κρέμονται πάντα από μια τόση δα κλωστίτσα...
Ξαφνικά , ένας θόρυβος δίπλα απ' τον καμπινέ , αυτό που κάποτε θάτανε καμπινές δηλαδή , γιατί τώρα...τέλος πάντων , φωνές που όλο και δυναμώνανε , κάτι σουρσίματα , κάτι πνιγμένα λαχανητά :
- Eγώ πήρα το πιό πολύ ? Είσαι καλά ρε ? Εμένα λες ότι πήρα το πιό πολύ ?
- Ναι ρε...εσύ το πήρες ...που είναι ρε , βγάλε να δούμε πόσο έβαλε , πάμε στο γέρο άμα θες να μας το χωρίσει , να δούμε ...
- Τι λες ρε μαλάκα ! Που θα μου πεις εμένα ότι πήρα το πιό πολύ ....δε θυμάσαι προχτές ρε που ψώνισες εσύ απ' το σταθμό , που ήτανε κι ο κουτσός και πήγατε μαζί και σας περίμενα μετά τρείς ώρες άρρωστος μες στην πλατεία , δε θυμάσαι που πήρες εσύ το πιό πολύ ?
Κανανε να σηκωθούν , κουνάγανε κάπως απειλητικά τα χέρια τους ο ένας στον άλλον
- που να ξεκολλήσουν βέβαια απ'το πάτωμα - κι ο γέρος με την άκρη του ματιού του να επιβλέπει ατάραχος ..
Κάποια στιγμή ξεδίπλωσε από δίπλα το τεράστιο μπόι του ο Σέρβος , παλιός μπασκετμπολίστας λέγανε , δύο δώδεκα , ετοιμάστηκε μάλλον να πάει προς τα κει , να βάλει ένα τέλος στον καυγά που έδειχνε να' χει μέλλον ακόμη...
Τον έκοψε ο γέρος πάνω στην κίνηση . Τον έπιασε μαλακά απ' το μπράτσο και τον κάθησε πάλι κάτω .
- Εσύ μην ανακατεύεσαι , ακούστηκε η φωνή του , όχι θυμωμένα αλλά πάντως τελεσίδικα .
Εσύ να μην ανακατεύεσαι . ..Αδέρφια είναι !

Στο βάθος λύκος..

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Wed, 16 Nov 2005 18:01:00 +0000

Αυγουστος ξεθυμασμένος , Σταυρούπολις- Αγία Σοφία , δεν πέφτει καρφίτσα , αποσμητικά μιάς χρήσεως που εγκαταλείπουν αμαχητί , η απογευματινή βάρδια με πλαστική σαγιονάρα , ύποπτα , ιδρωμένα μακώ και σχέδια γιά το βράδυ .
Στο αρχαίο ραδιοφωνάκι του οδηγού ο Ζαγοραίος , μάγισσες φέρτε βότανα..
Κάπου στο βάθος μιά ψιλή φωνή - παπαδίστικια , έχει ώρα που κανοναρχάει το ίδιο τροπάρι , δεν καλοφαίνεται , μονάχα ο ψηλός από δίπλα δυσφορεί μασώντας το μάλλον βρώμικο μουστάκι του με κάτι ακατάληπτα γαμωσταυρίδια και ξεφυσητά αγανάκτησης .
- Ακούς ρε φίλε ? Η μπουτάνα ? Ακούς ?
Ακούει γαμωτ' ... ακούει ... αν μπορούσε δηλαδή ας έκανε κι αλλιώς , αφού η φωνή έχει κεντράρει ίσια στ' αυτί του , με λίγο φάλτσο βέβαια λόγω που ο άλλος είναι πιθαμής αλλά
φωνή καμπάνα αδερφέ μου , ακούει ο ψηλός , ακούμε κι εμείς , μονάχα ο οδηγός στην κοσμάρα του , η πιό μεγάλη ώρα είναι τώρααααα , γειά σου Τζενάρα ατέλειωτη και τα συναφή .
- Εφτά φορές τη γύρισα απ' τα μαγαζά...ακούς ? Τη μπουτάνα ? Ραψάνη,Λάρισα , Τύρναβο , όλο τον κάμπο γυρίσαμε με δυό μωρά στην αγκαλιά , μόλις συμμαζευότανε δυό φεγγάρια , αυτή ο νους της εκείείεί ...να ξεπορτίσει με τις γκόμενοι!
Ακούς ? Η μπουτάνα ?
..Ελαφριά σχεδόν αδιόρατη σύσπαση και κάτι ψιλές σταγόνες ιδρώτα στα μούτρα του ψηλού να προδίνουν την αγωνία του , εγκλωβισμένος κι αυτός όπως κι όλοι μας δηλαδή, σε κάθε νέο " ακούς ? " , κάθε καινούργια " μπουτάνα " , κολλημένοι στα κόκκινα , στροφή καπνομάγαζα....
- Ακους ? ...! Μου 'ρθαν στο τέλος με τη μάννα της στο σπίτι , ήρθαμε λέει να μαζέψουμε , εγώ πάλι , δεν κούνησα βλέφαρο, όλη την ώρα στον καναπέ , με τον καφέ από δίπλα
- μοναχός μου τον έφτιαξα , μη θαρρείς - ...μάζευε , μάζευε , όλα τά ' μασε , ακούς ?
Τη μπουτάνα ?
Μέχρι τις τρίχες της απ' το μπάνιο έμασε !...Ακούς ?
Ξαφνικά , σιωπή.
Οπως άρχισε , έτσι τέλειωσε . Σιωπή. .
Με την άκρη του ματιού έκοβα τον ψηλό , κάπως σαν να θελε κάτι να πει , σα να μη του φταναν τα λόγια , στράβωνε ο στόμας του, σα ντοβρουτζάς ένα πράμμα...
Υστερα μίλησε .
ξε - ακτινογραφία τον έβγαλε - τον άλλονα στη φαλάκρα και ξεφύσηξε στέλνοντας και λίγο σάλιο που γυάλισε :

- Μη μιλάς ρε....Ζέστη κάνει !....

Είχαμε φτάσει στο Βαρδάρη.

noreply@blogger.com (MAL DI LUNA) — Mon, 14 Nov 2005 21:30:00 +0000

Γιάννενα , λίμνη , από τη "Λίμνη " , 28 Οκτωβρίου , φέτος. Ηλιος , βροχή , διπλό τόξο στον υγρό ουρανό , τρώμε μιά σαλάτα με κόκκινα φρούτα , λίγη στάχτη στην άκρη της γλώσσας , οι μέρες που έρχονται.
Τέτλαθι....